Connect with us

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ευάγγελος Βενιζέλος | Ένας ασύμμετρος πόλεμος που μας αφορά

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος με άρθρο του στο “Βήμα της Κυριακής”  υπό τον τίτλο “Ένας ασύμμετρος πόλεμος που μας αφορά”, αναφέρεται στον εισβολή των Ρωσικών Δυνάμεων στην Ουκρανία και τον αναθεωρητικό χαρακτήρα της συγκεκριμένης στρατιωτικής αλλά και πολιτικής κίνησης.  Ως αποτέλεσμα είναι πολύ πιθανό η κρίση να επεκταθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, παρακολουθητικά όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Βενιζέλος, με κύριους πρωταγωνιστές και αντιπάλους, την Ελλάδα, την Κύπρο και την Τουρκία, καταλήγοντας στο συμπέρασμα και συμβουλεύοντας την χώρα μας να προχωρήσει άμεσα σε διπλωματικές κινήσεις με την Τουρκία, θέτοντας ως στόχο την ενότητα της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ και την αποφυγή της μεταφοράς των εντάσεων στην Αν. Μεσόγειο.

«Αν η ιστορία είναι οδηγός, γνωρίζουμε ότι το 1940 και στις αρχές του 1941 η Σοβιετική Ένωση κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποτρέψει τον πόλεμο ή τουλάχιστον να καθυστερήσει την έναρξή του. Για τον σκοπό αυτό, η ΕΣΣΔ προσπάθησε να μην προκαλέσει τον πιθανό επιτιθέμενο μέχρι το τέλος, απέχοντας ή αναβάλλοντας τις πιο επείγουσες και προφανείς προετοιμασίες που έπρεπε να κάνει για να αμυνθεί από μια επικείμενη επίθεση. Όταν τελικά έδρασε, ήταν πολύ αργά.

Ως αποτέλεσμα, η χώρα δεν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας, η οποία επιτέθηκε στην Πατρίδα μας στις 22 Ιουνίου 1941, χωρίς να κηρύξει τον πόλεμο. Η χώρα σταμάτησε τον εχθρό και τον νίκησε, αλλά αυτό είχε τεράστιο κόστος. Η προσπάθεια κατευνασμού του επιτιθέμενου ενόψει του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου αποδείχθηκε ότι ήταν ένα λάθος που είχε υψηλό κόστος για τον λαό μας. Τους πρώτους μήνες μετά το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, χάσαμε τεράστιες περιοχές στρατηγικής σημασίας, καθώς και εκατομμύρια ζωές. Δεν θα κάνουμε αυτό το λάθος δεύτερη φορά. Δεν έχουμε δικαίωμα να το κάνουμε.»

Αυτό το απόσπασμα από το διάγγελμα του προέδρου Πούτιν στις 24.2.2022, την ώρα που άρχιζε η ρωσική στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία, δείχνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται  την  Ιστορία. Η δυτική θεώρηση της Ιστορίας αναδεικνύει τις κατευναστικές ψευδαισθήσεις του Τσάμπερλεν απέναντι στην προφανή χιτλερική απειλή. Ο Β. Πούτιν  καταλογίζει την ιστορική ευθύνη για την ίδια κατευναστική μυωπία στον Στάλιν. Μπορεί ο ίδιος να πιστεύει ότι ενεργεί τώρα σαν να είναι ο Τσώρτσιλ της Ρωσίας. Οι ρόλοι όμως, όταν επαναλαμβάνεται το έργο της Ιστορίας, δύσκολα αντιστρέφονται. Τότε ο εκφραστής της θεωρίας του αναθεωρητισμού, της αμφισβήτησης των υφιστάμενων συνόρων και της διεκδίκησης του ζωτικού χώρου, ήταν ο επιτιθέμενος. Αυτός που εισέβαλε στην Τσεχοσλοβακία επικαλούμενος την ανάγκη προστασίας των γερμανόφωνων της Σουδητίας. Τώρα ο Πρόεδρος Πούτιν επιτίθεται στην Ουκρανία.  

Το αφήγημα Πούτιν είναι σαφές και απροκάλυπτο: Οι ιστορικοί σοβιετικοί ηγέτες ακρωτηρίασαν τη Ρωσία για να συγκροτήσουν τη Σοβιετική Ένωση και το μείγμα της μαρξιστικοεθνικιστικής ιδεολογίας της. Η Δύση, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης,  ταπείνωσε τη Ρωσία, γιατί θεώρησε ότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου μπορεί να είναι  οριστικό και απολύτως ετεροβαρές. Δεν σεβάστηκε συνεπώς τον ιδιαίτερο ρόλο και τις ανησυχίες ασφάλειας της Ρωσίας και δεν έθεσε σαφές και τελικό όριο στον δικό της χώρο επιρροής κυρίως μέσω του ΝΑΤΟ. Επιπλέον χειρίστηκε με  εσφαλμένο τρόπο όλες  τις  εκτός ευρωπαϊκής ηπείρου προκλήσεις από το Ιράκ έως τη Συρία και τη Λιβύη. Αυτά είπε ο πρόεδρος Πούτιν σε δυο εκτενή διαγγέλματα.

Όμως, το 2008 υπήρξε η Γεωργία με τη ρωσική στήριξη στην Αμπχαζία και την Οσετία. Το δε 2014, μέσα σε λίγους μήνες, σωρεύτηκαν τα γεγονότα στο Μαϊντάν, η πτώση και η καταφυγή στη Ρωσία του προέδρου Γιανουκόβιτς, η πολιτική αλλαγή στην Ουκρανία, η απόσπαση της Κριμαίας, η ανακήρυξη των δυο «ανεξάρτητων οντοτήτων» στο Ντονμπάς.

Δεν υπάρχει κεραυνός εν αιθρία. Ακόμη και η τωρινή εισβολή που είναι τελικά «μεγάλη» και όχι «μικρή», σύμφωνα με την αρχική διάκριση του προέδρου Μπάιντεν, είχε γίνει πλήρως αντιληπτή από τις αμερικανικές υπηρεσίες, πολλές εβδομάδες πριν ξεκινήσει επί του εδάφους.

Φαίνεται όμως ότι η «υπνοβασία» είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής. Προφανώς στόχος είναι πάντα η ειρήνη και η διπλωματία ποτέ δεν παύει να λειτουργεί, ούτε τις πιο σκοτεινές ώρες του πολέμου. Προφανώς ο ρόλος της Ρωσίας ως προμηθευτή φυσικού αερίου είναι εξαιρετικά κρίσιμος για την ΕΕ ιδίως στη φάση της ενεργειακής μετάβασης.

Όμως ο πρόεδρος Πούτιν έχει ως δεδηλωμένο στόχο να καθυποτάξει, για λόγους «αυτοάμυνας», την Ουκρανία, να την «αποστρατικοποιήσει» και να την «αποναζιστικοποιήσει». Δεν διστάζει μάλιστα να θεωρεί ότι η αυτοάμυνα αφορά απειλή εν δυνάμει πυρηνική στην οποία αντιτάσσεται ανοικτά αντίστροφη ρωσική  πυρηνική απειλή.  

Το  ζήτημα δεν είναι πλέον τα όρια του ΝΑΤΟ και μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη, έστω με επαναπροσδιορισμό των σφαιρών επιρροής. Το ζήτημα είναι, σε πρώτη φάση, η συγκρότηση της μεγάλης Ρωσίας και η ανασύσταση μιας «αυτοκρατορίας», με την Ουκρανία ακρωτηριασμένη κατά ένα μέρος της και υπό κατοχή, δηλαδή στρατιωτικά υποτεταγμένη και  πολιτικά ελεγχόμενη, κατά το υπόλοιπο μέρος της.

Σε δεύτερη  φάση, τα ζωτικά συμφέροντα ασφάλειας της Ρωσίας, σε συνδυασμό με τον συνολικό πλέον ιστορικό και γεωγραφικό αναθεωρητισμό που εκφράζει ο πρόεδρος Πούτιν, μπορεί βεβαίως να προβάλουν και άλλα ζητήματα.  

Στην  παρούσα φάση δεν τίθεται, ούτε υπαινικτικά, ζήτημα αποχώρησης από το ΝΑΤΟ χωρών που είναι ήδη μέλη του και μέλη της ΕΕ, παρά τη γεωγραφική τους εγγύτητα προς τη Ρωσία.  Μεθαύριο όμως θα τεθεί ζήτημα περιορισμού των οπλικών τους συστημάτων.

Διαμορφώνεται συνεπώς μια κατάσταση εμφανώς ασύμμετρη. Κατάσταση σημαίνει όχι απλώς ροή γεγονότων, σημαίνει ότι διαμορφώνεται ένας συσχετισμός δυνάμεων που τοποθετείται σε ένα μη συγκυριακό ορίζοντα.

Το ένα μέρος ενεργεί στρατιωτικά, καταλαμβάνει εδάφη, καταργεί την κρατική υπόσταση γειτονικού κράτους του οποίου δεν αναγνωρίζει ουσιαστικά την εθνική ταυτότητα και το δικαίωμα στην κρατικότητα, διαμορφώνει νέες νομικές οντότητες έστω μη αναγνωρισμένες, ακυρώνει στην πράξη –  με τα προνόμια του μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας – όλο το σύστημα του ΟΗΕ και του ΟΑΣΕ, είναι προφανώς απολύτως αδιάφορο για οργανισμούς όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης  ή το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Το άλλο μέρος καταγγέλλει πολιτικά, επιβάλλει σκληρές οικονομικές κυρώσεις, προσπαθεί να περιορίσει τις αρνητικές ενεργειακές και οικονομικές συνέπειες για τον εαυτό του ( η ΕΕ ), να διασφαλίσει την ενότητά του, να αποφύγει την πέμπτη φάλαγγα στο εσωτερικό του και να διαφυλάξει το βασικό ζητούμενο που είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία έναντι της «γοητείας» του δημοκρατικού αυταρχισμού.

Όμως οι οικονομικές επιπτώσεις και οι επιπτώσεις της ρητορείας και της ιδεολογίας του εθνικολαϊκισμού μετρούνται με διαφορετικό τρόπο στη Ρωσία, στις ΗΠΑ και στις ομάδες κρατών μελών που σχηματίζονται στο εσωτερικό της ΕΕ. Συνεπώς ακόμη και στο πεδίο των οικονομικών και πολιτικών αντιδράσεων υπάρχει βαθιά ασυμμετρία.

Υπάρχει πλέον μια άλλη κατάσταση που θα παράγει αβεβαιότητα και ανασφάλεια για μεγάλη περίοδο και η οποία θέτει ξανά επί τάπητος όλα τα μεγάλα θέματα: πυρηνικών και συμβατικών δυνάμεων στην Ευρώπη, ισορροπίας και ανάσχεσης, σφαιρών επιρροής, ενεργειακής εξάρτησης ή αυτονομίας, διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, διεθνούς εμπορίου.

Κυρίως μας υπενθυμίζει η κατάσταση αυτή ότι η οικουμενικότητα της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου ήταν δυστυχώς  ένας δυτικός ισχυρισμός και όχι ένα πραγματικό κεκτημένο.

Μέσα στο νέο αυτό πλαίσιο περιφερειακά ζητήματα, όπως το Κυπριακό και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, για τα οποία κρίσιμη παράμετρος είναι το Διεθνές Δίκαιο και ο σεβασμός του,  ενδέχεται να αποκτήσουν εκ των πραγμάτων παρακολουθηματικό χαρακτήρα. Να επικαθορίζονται από προτεραιότητες, ανάγκες και διακυμάνσεις του συσχετισμού των δυνάμεων σε ευρύτερο ορίζοντα.

Όμως η Τουρκία δεν είναι Ρωσία και η Ελλάδα δεν είναι Ουκρανία. Οι δυο χώρες εντάχθηκαν το 1952 από κοινού στο ΝΑΤΟ με ένα σκεπτικό που ίσως γίνεται ξανά κρίσιμο και αφορούσε την ΕΣΣΔ της εποχής, σε βάθος ιστορικού χρόνου τη Ρωσία και τη Μεσόγειο.

Το είχε πρωτοδιατυπώσει το 1820 ο νεαρός τότε Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος που  ήθελε να πείσει τη Βρετανία και τη Γαλλία για την στρατηγική  σημασία ενός ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Υπό την παρούσα συγκυρία θα είχε νομίζω ενδιαφέρον μια επικοινωνία Μητσοτάκη – Ερντογάν, με ελληνική πρωτοβουλία και θέμα όχι τα διμερή, αλλά τις εξελίξεις στην Ουκρανία, την ενότητα της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ και την αποφυγή μεταφοράς εντάσεων στην Αν. Μεσόγειο. –                         

* Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος είναι πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Click to comment

Απάντηση

ΑΠΟΨΕΙΣ

Με όχημα τους υδρογονάνθρακες το ενεργειακό όραμα για το 2030

*Γράφει ο Γιάννης Μανιάτης

Χάσαμε 8 πολύτιμα χρόνια στις έρευνες υδρογονανθράκων, από το 2015 μέχρι σήμερα. Όμως, η τεράστια ενεργειακή κρίση που βιώνει η Ευρώπη, αναδεικνύει μια ιστορική ευκαιρία για τη χώρα, να αποτελέσει τη νέα πηγή τροφοδοσίας της ΕΕ με φυσικό αέριο.

Οι ελληνικές θάλασσες σε νότια Κρήτη και Ιόνιο περιλαμβάνουν 35 στόχους κοιτασμάτων, που σύμφωνα με την Ελληνική Διαχειριστική Εταιρία Υδρογονανθράκων-ΕΔΕΥ, «ακόμα και αν είναι επιτυχείς μόνο 25% των γεωτρήσεων, οι γεωλογικές δομές Ιονίου και νότια-δυτικά της Κρήτης, μπορούν να φιλοξενούν αποθέματα έως 2.000bcm φυσικού αερίου, ή 12δις βαρελιών ισοδύναμου πετρελαίου», ακαθάριστης αξίας (προ-κρίσης) €250δις. Ένα μικρό κοίτασμα των 80bcm σε βάθος έως 2.000μ, έχει συνολική αξία $21δις,  με αναμενόμενα έσοδα δημοσίου $10δις και έσοδα της αντίστοιχης Περιφέρειας $1,5δις (σε βάθος 25ετίας).

Η προώθηση των ερευνών υδρογονανθράκων με τις αναγκαίες υποδομές (εξέδρες άντλησης, λιμενικές υποδομές, εργασίες συντήρησης και αναβάθμισης, κ.α.) καθώς και η κατασκευή των αγωγών φυσικού αερίου (ελληνοβουλγαρικός-IGB, EASTMED, κ.α.), όπως και τα υποθαλάσσια καλώδια σύνδεσης της Ελλάδας με Ισραήλ, Αίγυπτο, μπορούν να βασιστούν στην εξαιρετική υποδομή και τεχνογνωσία της Ελλάδας σε θέματα ναυπηγείων (πχ Σκαραμαγκάς, Ελευσίνα, Νεώριο), καθώς και στην παγκόσμιου επιπέδου ελληνική Βιομηχανία Μετάλλου (Σωληνουργεία Κορίνθου/ΒΙΟΧΑΛΚΟ) και αντίστοιχα για τα καλώδια (πχ FULGOR). Έτσι, μπορεί να δημιουργηθεί στην Ελλάδα, για υποστήριξη των υποδομών όλης της Μεσογείου, ένα σύγχρονο βιομηχανικό cluster, αξιοποίησης ερευνών υδρογονανθράκων, κατασκευής αγωγών, ναυπηγοεπισκευαστικών δραστηριοτήτων, βιομηχανιών μετάλλου, υποθαλάσσιων ηλεκτρικών διασυνδέσεων,  με ταυτόχρονη δημιουργία χιλιάδων νέων καλοπληρωμένων τεχνικών, οικονομικών, τεχνολογικών θέσεων εργασίας.

Το παραπάνω cluster με βάση τους υδρογονάνθρακες, περιλαμβάνει και την πρωτοπορία της χώρας σε τομείς πράσινης ενέργειας. Έχουμε την καλύτερη στον κόσμο βιομηχανία κατασκευής ηλιακών θερμοσιφώνων (που εξοικονομούν το 30% της οικιακής κατανάλωσης ρεύματος), μια από τις καλύτερες εταιρείες βιομηχανικών μπαταριών (Sunlight στην Ξάνθη), μια από τις καλύτερες εταιρείες προστασίας από αυξομειώσεις τάσεων (Raycap στη Δράμα), δύο από τις καλύτερες εταιρείες έξυπνων μετρητών – συστημάτων αυτοματισμού.

Τώρα, είναι η στιγμή να διαμορφώσουμε στην ενέργεια ένα νέο ελπιδοφόρο τομέα της εθνικής οικονομίας, που να ξεπερνά τις απλές εγκαταστάσεις (εισαγόμενων) φωτοβολταϊκών, αιολικών, μπαταριών και να πηγαίνει στην καρδιά της παραγωγής εθνικού πλούτου με βάση ελληνικές εταιρείες – παραγωγούς, που μπορούν να γίνουν ευρωπαίοι πρωταθλητές.

Οι ψηφίδες του παζλ είναι έτοιμες, αλλά μόνες τους.

Εθνική προτεραιότητα να διαμορφώσουμε τη σύγχρονη πατριωτική στρατηγική του Οράματος της Ενεργειακής Ελλάδας του 2030.

*Ο Γιάννης Μανιάτης είναι καθηγητής, πρώην υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής

Continue Reading

ΑΠΟΨΕΙΣ

Υποδομές και Μεταφορές | Αιχμή της ανάκαμψης

*Γράφει ο Νίκος Πάππας

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη λειτουργεί αναμφίβολα ως επιταχυντής των συνεπειών της πανδημικής και της ενεργειακής κρίσης.

Ο πρωταθλητισμός της χώρας σε μια σειρά από αρνητικούς δείκτες δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.

Η ανεργία των νέων δεν αποκλιμακώνεται, ο πληθωρισμός είναι ασυγκράτητος και η ακρίβεια ανεξέλεγκτη, η αισχροκέρδεια παραμένει ανέλεγκτη αλλά και επιδοτούμενη, οι τιμές του ρεύματος και των καυσίμων όλο και αυξάνονται.

Οι προβλέψεις για την οικονομία και την κοινωνία είναι δυσοίωνες. Ειδικά αν συνυπολογιστεί ότι ο κ. Μητσοτάκης έχει δεσμεύσει τη χώρα στη μεγαλύτερη λιτότητα εντός Ε.Ε. για τα επόμενα χρόνια.

Η Ν.Δ. αδρανεί. Δεν υλοποιεί τις πολιτικές εκείνες που μπορούν να ανακόψουν το κύμα της καταστροφής ή και να το αντιστρέψουν.

Οι υποδομές θα μπορούσαν να παίξουν έναν τέτοιον ρόλο. Οι συνθήκες ήταν ιδανικές, αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο επανεκκίνησε και ολοκλήρωσε σπουδαία έργα, όπως οι μεγάλοι οδικοί άξονες (Ολυμπία Οδός, Ιονία Οδός, αυτοκινητόδρομος Αιγαίου, μεσαίο τμήμα του Ε65, αυτοκινητόδρομος Μορέα), αλλά δρομολόγησε και έργα, όπως ο ΒΟΑΚ, το νότιο και το βόρειο τμήμα του Ε65, η Πατρών – Πύργου, το μετρό Θεσσαλονίκης.

Ως κυβέρνηση παραδώσαμε, μάλιστα, διαγωνισμούς και συμβασιοποιημένα έργα άνω των 5,5 δισ. ευρώ, με τον προγραμματισμό μας ως το τέλος του 2019 να περιλαμβάνει συμβάσεις έργων άνω των 9 δισ. ευρώ.

Με ευθύνη των κυρίων Μητσοτάκη και Καραμανλή, τα μεγάλα έργα υποδομής πάγωσαν. Και όσα ξεπάγωσαν τελευταία παρουσιάζουν σημαντικές καθυστερήσεις.

  • Το μετρό Θεσσαλονίκης θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί από το τέλος του 2020. Η Ν.Δ. «φόρτωσε» το έργο με αποζημιώσεις εκατομμυρίων ευρώ για τον ανάδοχο και μεγάλες καθυστερήσεις, στέλνοντας την ολοκλήρωσή του στο 2025.
  • Το νότιο τμήμα του Ε65, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε στις αρχές του 2019, θα έπρεπε να έχει παραδοθεί τον Δεκέμβριο του 2021. Η κωλυσιεργία Καραμανλή έχει οδηγήσει το έργο σε τριετή παράταση.
  • Η Πατρών – Πύργου θα έπρεπε να παραδοθεί εντός του 2023. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξήλωσε τα εργοτάξια, πάγωσε το έργο για τρία χρόνια και το παρέδωσε σε συγκεκριμένη κοινοπραξία με «καπέλο» 500 εκατ. ευρώ.
  • Στον ΒΟΑΚ, μετά από δύο χρόνια παλινωδιών, η Ν.Δ. επέστρεψε στον δικό μας σχεδιασμό. Αφού, όμως, πρώτα πρόσθεσε καθυστέρηση στο έργο (σ.σ.: θα έπρεπε να παραδοθεί το 2025) και διόδια για τους Κρητικούς.
  • Στον σιδηρόδρομο, η πολιτική της Ν.Δ. έχει οδηγήσει σε υποβάθμιση του δικτύου και του τρένου, καθυστερήσεις και αναβολές δρομολογίων, συχνούς εκτροχιασμούς και κατάφωρη παραβίαση των συμφερόντων του δημοσίου.

Η επιτάχυνση των μεγάλων έργων καθίσταται αναγκαία. Οι υποδομές μπορούν να λειτουργήσουν ως αμυντικό τείχος στην ύφεση και αιχμή του δόρατος στην προσπάθεια ανάκαμψης.

Η ενίσχυση του τομέα αποτελεί, παγκοσμίως, κανόνα πολιτικής όταν οι οικονομίες υφίστανται ή έχουν υποστεί μεγάλη ύφεση.

Η «Standard &Poor’s» σε μελέτη για τις ΗΠΑ, το «Institution of Civil Engineers – Policy and PublicAffairs» για το Ηνωμένο Βασίλειο, το ΔΝΤ για όλες τις χώρες και η PwC για την Ελλάδα τονίζουν τη θετική επίδραση των μεγάλων έργων υποδομής στις οικονομίες, καθώς προκαλούν τη δημιουργία χιλιάδων ή εκατομμυρίων θέσεων εργασίας (ανάλογα με το μέγεθος της επένδυσης και της χώρας), την επιστροφή -άμεσα ή έμμεσα- του 40% των εν λόγω δαπανών στο δημόσιο ταμείο και τον διπλασιασμό υπέρ της οικονομίας κάθε ευρώ που πάει σε τέτοιου είδους επενδύσεις.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει αυτή την προτεραιότητα.

Ευτυχώς, ο στόχος αυτός είναι πρωταρχικός για την προοδευτική κυβέρνηση της επόμενης μέρας. Και μεγάλο μας στοίχημα για την ανάκαμψη.

*Ο Νίκος Πάππας είναι τομεάρχης Υποδομών και Μεταφορών της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών

Continue Reading

ΑΠΟΨΕΙΣ

Μερικές σκέψεις για το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας

*Γράφει ο Αναστάσιος Καρασαββόγλου

Τέθηκε σε διαβούλευση το σχέδιο νόμου ‘Δευτεροβάθμια περίθαλψη, ιατρική εκπαίδευση και λοιπές διατάξεις’ του Υπουργείου Υγείας. Αυτό, μεταξύ άλλων, προβλέπει τις εξής δύο αλλαγές στην υπάρχουσα κατάσταση: πρώτον, καταργείται η πλήρης και αποκλειστική απασχόληση των νοσοκομειακών ιατρών στο ΕΣΥ και δεύτερον, ανοίγει ο δρόμος για μερική απασχόληση ιδιωτών ιατρών στο δημόσιο σύστημα υγείας. Και οι δύο αλλαγές συνιστούν ένα καίριο χτύπημα στην καρδιά της δημόσιας και δωρεάν υγείας.
Προηγήθηκε η καταστροφική διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση και η αποδυνάμωση έως εγκατάλειψη των δημόσιων δομών υγείας για να φτάσουμε τώρα στην αμφισβήτηση του δημόσιου χαρακτήρα του ΕΣΥ.
Με την κατάργηση της πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης των μάχιμων ιατρών των νοσοκομείων δίνεται η δυνατότητα σ’ αυτούς να απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα, να έχουν ιδιωτικό ιατρείο ή να προσφέρουν υπηρεσίες σε ιδιωτική κλινική. Επιστροφή λοιπόν στην προ-ΕΣΥ εποχή όταν οι ασθενείς ήταν
αναγκασμένοι να πληρώνουν είτε στον ιδιωτικό τομέα είτε στον ιδιωτικοποιημένο δημόσιο τομέα. Οι δε γιατροί, προκειμένου να μπορούν να απασχολούνται και εκτός νοσοκομείου, πρέπει να πραγματοποιούν το τακτικό τους ωράριο, τις εφημερίες τους, να συμμετέχουν στην ολοήμερη λειτουργία του νοσοκομείου και τότε θα μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και εκτός νοσοκομείου. Ουσιαστικά οι γιατροί θα βλέπουν στο μισό τους, ας πούμε, ωράριο τους ασθενείς στο νοσοκομείο δωρεάν και στο άλλο μισό τους ωράριο ιδιωτικά. Αν αυτό δεν αποτελεί ευθαρσώς υπονόμευση του δημοσίου συστήματος υγείας, τότε τι άλλο είναι; Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η άρση της συνθήκης πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης των γιατρών στο ΕΣΥ ανοίγει σκοτεινά μονοπάτια στις σχέσεις των γιατρών με τους ασθενείς με βασικότερο ενδεχόμενο να διοχετεύονται οι ασθενείς από τα νοσοκομεία στις ιδιωτικές δομές υγείας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικονομική επιβάρυνση των πολιτών, την ποιότητα στις παρεχόμενες υπηρεσίες και την ασφάλεια των ασθενών.
Ωράρια λάστιχο λοιπόν, συνθήκες εξαιρετικά πιεστικές στο βωμό της βελτίωσης του εισοδήματος των γιατρών. Αντίθετα με όλα αυτά, η νοσοκομειακή κοινότητα της χώρας ζητά την ουσιαστική αύξηση των αποδοχών των υγειονομικών και την ενίσχυση του ΕΣΥ με ανθρώπους, οικονομικούς πόρους και τεχνολογικό εξοπλισμό.
Η δεύτερη αλλαγή στο σχέδιο νόμου αφορά στην είσοδο στο δημόσιο σύστημα υγείας ιδιωτών γιατρών με καθεστώς μερικής απασχόλησης για ‘άγονες’ θέσεις. Έτσι, ένας γιατρός που έχει ιδιωτικό ιατρείο θα μπορεί να ενταχθεί στο ΕΣΥ για κάποιες ημέρες, αξιοποιώντας το ‘πέρασμά’ του απ’ αυτό προκειμένου να ‘αλιεύσει πελάτες’ για λογαριασμό του ιδιωτικού του ιατρείου.
Λαμπρές οι επιδιώξεις των αρίστων! Απέναντί τους βρίσκεται η κοινωνία που εκτιμά και τιμά το δημόσιο σύστημα υγείας, που το εμπιστεύεται γιατί αποτελεί το αποκούμπι της στα λιγότερο ή περισσότερο δύσκολα και αδυνατεί να αντέξει και άλλα οικονομικά βάρη που οι ‘άριστες’ πολιτικές τής έχουν συσσωρεύσει. Απέναντί της είναι και η συντριπτική πλειοψηφία της κοινότητας των υγειονομικών που στηρίζουν το δημόσιο χαρακτήρα του ΕΣΥ, ανθίστανται στην εμπορευματοποίηση της υγείας και απορρίπτουν τον δισυπόστατο ρόλο που θέλει να τους προσδώσει το σχέδιο νόμου. Για το λόγο αυτό είναι απολύτως καίρια η θέση τους ότι ‘το νομοσχέδιο δεν συζητιέται, πετιέται’!

Continue Reading

Κατοικία

newsletter



Καιρος

Πρωτοσέλιδα

Χρήσιμα

Δρομολόγια Πλοίων από και προς Καβάλα

Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΚΑΒΑΛΑΣ

el Greek
X
Αρέσει σε %d bloggers: