Connect with us

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ | Η Ελλάς σε έναν «κύκλο φωτιάς»

Το τετράγωνο Τίρανα-Πρίστινα-Ποντγκόριτσα-Σκόπια

Μία από τις συνέπειες της Συμφωνίας των Πρεσπών, η οποία ίσως δεν έχει αναδειχθεί όσο θα έπρεπε, είναι η ενίσχυση του Αλβανικού εθνικισμού στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων.

Πριν ακόμη την υπογραφή της Συμφωνίας, ήταν γνωστό ότι η κυβέρνηση Ζάεφ, δεν θα υπήρχε εάν δεν είχε τη στήριξη των αλβανικών κομμάτων της χώρας. Μετά τη Συμφωνία, η στήριξή τους (όχι χωρίς σημαντικά ανταλλάγματα), τόσο κατά την διάρκεια του δημοψηφίσματος, όσο και -κυρίως- κατά την κρίσιμη ψηφοφορία στο κοινοβούλιο, μετατράπηκε σε λόγο ύπαρξης του πολιτικού μέλλοντος του ίδιου του Ζάεφ, αλλά και παράγοντας σταθερότητας (ή όχι) της ίδιας της χώρας. Τα γεγονότα άλλωστε που οδήγησαν στην υπογραφή της Συμφωνίας της Οχρίδας το 2001, δεν άφηναν καμία αμφιβολία γι’ αυτό.

Σύμφωνα δε με κάποια δημοσιεύματα, όταν ήρθε στην εξουσία ο Ζάεφ, ιδρύθηκε στην χώρα η Αλβανική Πλατφόρμα, με ένα κείμενο το οποίο υπογράφηκε το 2017 και έθεσε τα θεμέλια ενός συνασπισμού των αλβανικών κομμάτων, με σκοπό την ένταξή τους στη νέα κυβέρνηση των Σκοπίων, και στόχο την σημαντική αύξηση των, ήδη συνταγματικά κατοχυρωμένων, δικαιωμάτων τους.

Σήμερα, λίγα μόλις χρόνια μετά, η αλβανική μειονότητα στην γειτονική χώρα («κοινότητα» κατά το Σύνταγμά της), ουσιαστικά λαμβάνει τις πιο καθοριστικές γεωπολιτικές αποφάσεις, όσον αφορά στη θέση και το μέλλον της στην ευρύτερη περιοχή.

Ο Αλβανός πρωθυπουργός, και όσοι τον στηρίζουν, είχαν και έχουν κάθε λόγο να νιώθουν απόλυτα ικανοποιημένοι.

Και πώς όχι! Λίγους μόλις μήνες μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, τον Δεκέμβριο του 2018, Αλβανία και Κόσοβο υπέγραφαν συμφωνία για κοινό σημείο ελέγχου στα σύνορά τους, με τον Αλβανό υπουργό Εσωτερικών να δηλώνει, μεταξύ άλλων, πως «… εργαζόμαστε για την πλήρη εξάλειψη των συνόρων», τον πρωθυπουργό του Κοσόβου Ρ. Χαραντινάι να απαντά  πως «… ξεκινήσαμε την από κοινού διαχείριση των συνόρων της Αλβανίας με το Κόσοβο, οπότε δεν έχουμε ακόμη καταργήσει τα σύνορα μας» και τον Αλβανό πρωθυπουργό, που δεν είχε παραστεί στην εκδήλωση, να στέλνει το μήνυμά του αναφέροντας  «…μόνο όταν καταργήσουμε εξολοκλήρου τα σύνορα μεταξύ μας θα έχουμε πετύχει τον στόχο μας».

Ο αλβανικός τύπος και ειδικότερα η εφημερίδα Koha Ditore, τον Φεβρουάριο του 2019, δημοσίευσε αντίγραφο του (λεγόμενου) τελικού σχεδίου της συμφωνίας Κοσόβου-Αλβανίας, το οποίο ονομάστηκε «μινι Σένγκεν». Το έγγραφο, που περιείχε περισσότερες από 50 σελίδες, άρχιζε με ένα προοίμιο που ασχολείται  με την κατάργηση των συνοριακών ελέγχων και την εισαγωγή των θεωρήσεων για λογαριασμό τρίτων, καθώς και  διατάξεις που αφορούν στην εμπορευματική κίνηση.

Μία… ανάλογη «μίνι Σένγκεν» άλλωστε μεταξύ των χωρών των δυτικών Βαλκανίων, με σκοπό την ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων και αγαθών, και στόχο να δοθεί ώθηση στο εμπόριο και τις επενδύσεις, συζητείται ήδη μεταξύ των χωρών της περιοχής (έχουν υπάρξει ήδη τρεις συναντήσεις κορυφής μεταξύ των ηγετών αυτών των χωρών, με την πιο πρόσφατη τον Δεκέμβριο του 2019) και, όπως ανέφερε ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έ. Ράμα, η ΕΕ στηρίζει αυτό το σχέδιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχεδιάζει να χορηγήσει 1,2 δις. ευρώ στις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, ώστε να τις βοηθήσει να εφαρμόσουν τις μεταξύ τους συμφωνίες. Να προέκυψε άραγε αυτή η «ανάγκη» λόγω των ισχυρών ενδείξεων για την «επιχειρηματική εισβολή» της Κίνας στην περιοχή, μέσω του «One road, One belt»;

Σε κάθε περίπτωση, αυτή δεν είναι η μόνη περίπτωση συζήτησης συνόρων στην ευρύτερη περιοχή μας.

Μία μακρά συζήτηση (από το 2012) μεταξύ Κοσόβου και Μαυροβουνίου για το θέμα, ολοκληρώθηκε επεισοδιακά στην Βουλή του Κοσόβου, τον Μάρτιο του 2018.

Το Μαυροβούνιο είχε επικυρώσει την εισήγηση-συμφωνία μιας κοινής διακρατικής επιτροπής από Μαυροβούνιους και Κοσοβάρους, με την συμμετοχή και Αμερικανών εμπειρογνωμόνων, ήδη από το 2015. Ρόλο σε αυτό, έπαιξε το γεγονός της στήριξης αυτής της συμφωνίας από την μικρή (μόλις 5% του συνολικού πληθυσμού) αλλά πολύ ισχυρή αλβανική κοινότητα του Μαυροβουνίου, η οποία, μέσω των εκλεγμένων εκπροσώπων της, είναι παρούσα σε όλες τις κυβερνητικές δομές, από την κυβέρνηση μέχρι τις δημοτικές αρχές, κατέχοντας διάφορες υπουργικές θέσεις και επηρεάζοντας σημαντικά την εξωτερική πολιτική του Μαυροβουνίου.

Άλλωστε το Αλβανικό Φόρουμ , ένας συνασπισμός από τα κορυφαία αλβανικά κόμματα στο Μαυροβούνιο, δε χάνει την ευκαιρία να υπενθυμίζει στην κυβέρνηση της Ποντγκόριτσα, πως χρωστάει στους Αλβανούς την ανεξαρτησία της χώρας και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ.

Στο Κόσοβο όμως, η συμφωνία παρέμενε «στο συρτάρι» καθώς, δεν υπήρχε περίπτωση να «περάσει» από το κοινοβούλιο της χώρας μιας και, μια διαφιλονικούμενη έκταση 80.000 στρεμμάτων στα σύνορα των δύο χωρών, που ανήκει στο Μαυροβούνιο, προκαλούσε εξάρσεις εθνικισμού από συγκεκριμένα κόμματα του Κοσόβου, τόσο της συμπολίτευσης, όσο και της αντιπολίτευσης. Στη συμφωνία δε, αντιδρούσε και ο ίδιος ο (μέχρι πρότινος) πρωθυπουργός Ρ. Χαραντινάι.

Κι όταν τον Νοέμβριο του 2017, έγινε εμφανές το αδιέξοδο, μία ανακοίνωση της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Πρίστινα, η οποία ανέφερε ότι «Η καθυστέρηση στην διαδικασία επικύρωσης θέτει σε κίνδυνο τις σχέσεις του Κοσόβου με τις γειτονικές χώρες και την Ευρωπαϊκή Ένωση και οδηγεί στην απομόνωση», αλλά και οι πιέσεις από την Ε.Ε. για την σημαντική καθυστέρηση στο καθεστώς θεωρήσεων visa των Κοσοβάρων πολιτών, ήταν αρκετές για να «περάσει» τελικά η συμφωνία από την Βουλή του Κοσόβου, έστω και εν μέσω… δακρυγόνων!

Και οι συνοριακές διαφορές του, μη αναγνωρισμένου ακόμη από την Ελλάδα, Κοσόβου, δεν σταματούν εδώ.

Όπως ανέφερε δημοσίευμα της Deutsche Welle το 2018, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Κοσόβου και Σερβίας, διήρκεσαν πάνω από 7 χρόνια. Και μάλιστα όχι στο Βελιγράδι ή στην Πρίστινα, αλλά στις Βρυξέλλες. Στόχος, η ειρηνική λύση μιας διαφοράς που κρατά εδώ και δεκαετίες. Δέλεαρ, η αναγνώριση του Κοσόβου από το σύνολο των Ευρωπαϊκών χωρών και η επιτάχυνση των διαπραγματεύσεων για την είσοδο του συνόλου (πλέον) των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ιδέα είναι τμήμα του Βόρειου Κοσόβου, που κατοικείται από Σέρβους, να συνδεθεί με τη Σερβία, με αντάλλαγμα την κοιλάδα του Πρέσεβο της νότιας Σερβίας, που κατοικείται κυρίως από Αλβανούς, η οποία θα ενσωματωθεί στο Κόσοβο. Μία… ανταλλαγή εδαφών δηλαδή.

Συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες έχουν μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές βάσεις τους στο Κόσοβο, υποστηρίζουν αυτήν την ιδέα εδώ και χρόνια.

Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε, όταν μιλάμε για τα Βαλκάνια;

Η ανταλλαγή εδαφών μεταξύ δύο κρατών με εκατέρωθεν συμπαγείς εθνικές πληθυσμιακές ομάδες που κατοικούν σε αυτές, είναι μόνο το ένα κριτήριο. Στα εδάφη αυτά, περιλαμβάνονται βιομηχανικοί πόροι και πολιτιστικά μνημεία. Το Κόσοβο αποτελεί «το λίκνο των ιερών και οσίων» του σερβικού λαού, κάτι που προκαλεί τα εθνικά αισθήματα των Σέρβων και τον, δικαιολογημένο ως έναν βαθμό, φόβο τους για πιθανή απώλεια ορθόδοξων εκκλησιών και μοναστηριών. Για να υπάρξει δε αυτή η ανταλλαγή, θα πρέπει πρώτα η Σερβία να αναγνωρίσει (και) νομικά ως κρατική οντότητα το Κόσοβο.

Κι αν κάτι τέτοιο φαντάζει δύσκολο, είναι οι Κοσοβάροι ηγέτες που κατά καιρούς έχουν εκφράσει τις έντονες αντιρρήσεις τους.

Μία τέτοια δε λύση, σύμφωνα με κάποιους αναλυτές, θα μπορούσε να δυναμιτίσει την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή, ξυπνώντας εφιάλτες από το παρελθόν. Σέρβοι σκληροπυρηνικοί στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (μία από τις δύο πολιτικές οντότητες που αποτελούν το κράτος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης), δεν εγκατέλειψαν ποτέ την ιδέα προσάρτησής τους στην Σερβία. Το ίδιο ισχύει και για τους Κροάτες εθνικιστές στη δυτική Ερζεγοβίνη, που θα ήθελαν να κάνουν το ίδιο με την Κροατία. Οι δε κυβερνήσεις στα Σκόπια και την Ποντγκόριτσα, παρακολουθούν τις εξελίξεις με έκδηλη αγωνία για τα δικά τους πολυεθνικά κράτη.

Η γερμανική κυβέρνηση και κυρίως η Άγκελα Μέρκελ, αντιδρούν με σκεπτικισμό. Όπως και πολλές από τις χώρες της Ε.Ε. στις οποίες κατοικούν μειονότητες και δεν έχουν αναγνωρίσει (ακόμη) το Κόσοβο ως κρατική οντότητα.

Το όλο ζήτημα, ήλθε να περιπλέξει η κλήση τόσο του προέδρου του Κοσόβου Χ. Θάτσι, όσο και του πρωθυπουργού Ρ. Χαραντινάι, από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ως κατηγορουμένων για εγκλήματα του UCK εναντίον του σερβικού πληθυσμού στον εμφύλιο του Κοσόβου. Η παραίτηση του Χαραντινάι από την πρωθυπουργία, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο (έστω και… προσχηματική), και η αναβολή (και τελικά ακύρωση) των συνομιλιών που επρόκειτο να γίνουν στα τέλη του περασμένου Ιουνίου (μάλιστα στις… ΗΠΑ), μεταξύ των ηγετών Σερβίας και Κοσόβου (Βούτσιτς και Θάτσι ο οποίος συνοδευόταν από τον νέο πρωθυπουργό Α. Χότι), υπογραμμίζουν όχι απλά την δυσκολία επίλυσης ενός ζητήματος που (κανονικά θα έπρεπε να) απασχολεί το σύνολο των χωρών της Βαλκανικής, αλλά αναδεικνύουν με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, τόσο το εξαιρετικά αυξημένο ενδιαφέρον του «Διεθνούς παράγοντα» για την περιοχή (από Ουάσιγκτον και Μόσχα, μέχρι το Πεκίνο), όσο και τα, εντός ή και (κυρίως) εκτός προσκηνίου, «παιχνίδια» όσων έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους γι’ αυτήν. Και δεν πτοούνται από την όποια υπογραφή, της όποιας Συμφωνίας, που παρουσιάσθηκε ως «καταλυτικός παράγοντας για την εξάλειψη των σχεδίων τους».

Έχει εκφραστεί και υποστηριχθεί άλλωστε η άποψη πως, με την σχεδιαζόμενη ανταλλαγή εδαφών μεταξύ Σερβίας και Κοσόβου, διευκολύνεται η δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας.

Αλλά αυτό, είναι ένα θέμα το οποίο θα απασχολήσει την επόμενη συνέχεια αυτού του άρθρου.

Click to comment

Απάντηση

ΑΠΟΨΕΙΣ

Δυο αγκάθια της χώρας | Δημόσιο Χρέος και Διαφθορά

*Γράφει ο Δημήτρης Μάρδας

-Ο εφιάλτης του άδειου κρατικού ταμείου δεν έχει χαθεί στα νέφη των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού και του δημοσίου χρέους. Το χρέος της χώρας ανέρχεται σε 380,79 δις ευρώ, με συνολική ετήσια εγχώρια παραγωγή (ΑΕΠ) 168 δις ευρώ.

Πρώτη δύσκολη χρονιά αποπληρωμής του χρέους μας είναι το 2023 και επόμενες υψηλές κορυφές αποπληρωμής του, το 2028, 2030, 2033, 2035, 2037. Πρωταγωνιστές στο μερίδιο του χρέους των εν λόγω περιόδων είναι τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και τα διμερή δάνεια από Ευρωπαϊκές χώρες. Ετήσιο ποσό αποπληρωμής του, από 10,4 – 12,2 δις ευρώ, περίπου όσο θα στοιχίσει το νέο κανάλι του Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη. Οπότε εύκολα φαντάζεται κάθε άτομο τι χάνει η χώρα μας σε όρους ανάπτυξης με την αιμορραγία δισεκατομμυρίων κάθε έτος για τόκους και χρεολύσια.

Τον εφιάλτη του άδειου κρατικού ταμείου του 2015 (1,6 δις ευρώ τον Ιανουάριο εκείνου του έτους και με υποχρεώσεις 5 δις περίπου κάθε μήνα), ουδείς θέλει να τον ξαναζήσει. Η διόγκωση όμως του χρέους, παρά την ομαλοποίηση του και την απουσία υψηλών ετήσιων κορυφών ως προς την αποπληρωμή του, αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα όχι μόνο στη δυσμενή διαχείριση των εσόδων-δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού αλλά και αλλού. Έχει πρόσθετα ιδιαίτερα αντιαναπτυξιακές επιπτώσεις. Και το αγκάθι αυτό, δεν είναι το μόνο που οδηγεί σε απώλεια πόρων.

-Αδυνατώντας να βρεθούμε στις ελάχιστα διεφθαρμένες χώρες του πλανήτη (η 2 η πιο διεφθαρμένη εντός της ΕΕ) και παλεύοντας εδώ και μια δεκαετία την 57 η -67 η θέση ως πιο διεφθαρμένο κράτος σε σύνολο 180 χωρών, η χώρα δέχεται ραπίσματα από παντού. Σύμφωνα με τα ανωτέρω λοιπόν, η Διεθνής Διαφάνεια μας κατατάσσει σε όχι ιδιαίτερα καλή θέση ως προς την έκταση της διαφθοράς διαχρονικά. Και αυτή κινείται σε ένα πολιτικό περιβάλλον, που αποφασίζει να τη στιγματίσει περιπτωσιακά μόνο όταν ξεπεράσει κάποια υπερβολικά υψηλά όρια. Το νομικό μας καθεστώς, το χρονικά βραχύ καθεστώς των παραγραφών, το διαβόητο «πόθεν έσχες» υπουργών βουλευτών κ.λπ με τις ακατάλληλες διαδικασίες εποπτείας που το διαπερνούν, δεν δίνουν πολλά περιθώρια αποκάλυψης της διαφθοράς σε αιρετούς που πλούτισαν απότομα κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Και όλα αυτά συμπληρώνονται από εικόνες που μάλλον προσβάλλουν τη χώρα.

Αναλυτικότερα, το Global Competitiveness Report δίνει, εκτός των άλλων, μια απογοητευτική εικόνα για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και του Τύπου που δεν μας τιμά φυσικά. Επίσης, πρόσφατα, ομόφωνο ψήφισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών με θέμα τον αποκλεισμό των Ελληνικών Δικαστικών Ενώσεων από επιτροπές του Υπουργείου Δικαιοσύνης θέτει εκ νέου πολλά ερωτήματα που αφορούν τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας…

Και βέβαια όλα τα προαναφερθέντα σε συνδυασμό με σωρεία υποθέσεων διαφθοράς (και με διεθνή εμβέλεια, βλ. Novartis) ευχόμαστε μην μας ταυτίσουν στο ελάχιστο με την Τουρκία κάποια εποχή…παρά την κακή θέση που κατέχουμε στο εξεταζόμενο θέμα! Να σημειώσουμε ότι σε παλιότερο τεύχος του στο Foreign Αffairs ο καθηγητής και συγγραφέας Ryan Gingeras, σημείωνε ότι η Τουρκία βρίσκεται στο δρόμο της μετατροπής της σε μαφιόζικο κράτος!

…Και υπάρχουν καθηγητές πανεπιστημίου που δεν έχουν μάθει να κλείνουν το στόμα τους…ούτε να εξαγοράζονται για να σωπαίνουν! Η θέση μας στην κλίμακα της διαφθοράς μας στοιχίζει σε όρους απώλειας Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος με ποσό που εκτιμάται στα 14 δις ευρώ ετησίως, ποσό που χάνεται στο βάραθρο μιας απερίγραπτης γραφειοκρατίας, αποτελώντας την κινητήρια δύναμη της διαφθοράς.

*Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, π. Αν. Υπουργού Οικονομικών και Υφ/γού Εξωτερικών

Continue Reading

ΑΜΥΝΑ

Αντιμετώπιση απειλών, εξοπλιστική ενίσχυση, στήριξη της Πολιτείας

*Γραφει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος

Μετά την εκλογική νίκη της 7ης Ιουλίου 2019, η Νέα Δημοκρατία είχε να κερδίσει ένα μεγάλο στοίχημα. Έπρεπε να σταθεί με σοβαρότητα και ειλικρίνεια απέναντι στον Ελληνικό Λαό, να πείσει για το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμά της και να κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων των Ελλήνων. Πρώτος απ’ όλους μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε το παράδειγμα να εργαστούμε και να οικοδομήσουμε μια ισχυρή Πατρίδα, τιμώντας την καθαρή και ισχυρή εντολή που έδωσε ο λαός στη Νέα Δημοκρατία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο εργαζόμαστε σκληρά, καθημερινά, αταλάντευτα στο στόχο μας να επαναφέρουμε την Ελλάδα στην κανονικότητα, τη σταθερότητα, την ανάπτυξη και την πραγματική ευημερία. Για να υλοποιηθεί αυτός ο αντικειμενικός σκοπός απαιτείται πρωτίστως η βασική συνθήκη ειρήνης, ασφαλείας και σταθερότητας μέσα από ένα ισχυρό μηχανισμό αποτροπής κάθε απειλής.

Αυτή είναι και η αποστολή της Πολιτικής Ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης καθημερινώς, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα με την αμέριστη στήριξη της Στρατιωτικής Ηγεσίας, των αξιωματικών, των υπαξιωματικών και των οπλιτών.

Με απόλυτη επίγνωση του μεγάλου χρέους μας, από την πρώτη στιγμή ενημερωθήκαμε για την κατάσταση που παραλάβαμε, τις εκκρεμότητες και τις άμεσες ανάγκες ώστε οι Ένοπλες Δυνάμεις να επιτελέσουν το καθήκον τους τόσο σε στρατιωτικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

Αυτό φάνηκε όταν το χειμώνα του 2020 η Πατρίδα μας κλήθηκε να αντιμετωπίσει σοβαρές εξωγενείς προκλήσεις, τόσο με την προσχεδιασμένη επιχείρηση αθρόας παράνομης εισόδου μεταναστών από τα χερσαία και τα θαλάσσιά σύνορά μας. Όσο και με την υγειονομική κρίση που προκάλεσε το στέλεχος του κορωνοϊού “Covid-19”.

Οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεις ήταν στις θέσεις τους. Απέκρουσαν με αποφασιστικότητα, ψυχραιμία, αλλά και ενεργοποίηση συμμαχιών την απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων στην Ανατολική Μεσόγειο. Διεθνοποιήσαμε την παραβατική συμπεριφορά της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο ως ζήτημα ζωτικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντάσσοντάς την στο πλαίσιο των ευρωτουρκικών σχέσεων.

Ενισχύσαμε και διευρύναμε τις στρατηγικές συνεργασίες στην περιοχή. Καταδείξαμε ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης ενώ προωθήσαμε τη συνεργασία με άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής (όπως είναι η Γαλλία, η Κύπρος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, τα ΗΑΕ, η Σαουδική Αραβία) που όπως και η Ελλάδα επιζητούν την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα.

Παράλληλα δώσαμε αγώνα να αντιμετωπίσουμε τη νέα παγκόσμια απειλή της πανδημίας. Το ιατρικό, νοσηλευτικό και επικουρικό υγειονομικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά και τα στρατιωτικά εργοστάσια προσαρμόστηκαν σε ένα πρωτοφανές σχέδιο εκστρατείας για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης. Τα αποτελέσματα ως τώρα έδειξαν ότι τα πήγαμε καλά.

Δεν εφησυχάζουμε και προχωρούμε. Οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν αναλάβει το κύριο βάρος της εμβολιαστικής επιχείρησης στη χώρα και συνεχίζουν να συνδράμουν στην εθνική προσπάθεια.

Άλλωστε οι πέντε βασικοί άξονες της πολιτικής μας είναι σταθεροί και πάνω σ’ αυτούς εξελίσσουμε τις πρωτοβουλίες και τις δραστηριότητές μας.

Συγκεκριμένα, εξασφαλίζουμε με την πολιτική μας την επάρκεια του αμυντικού εξοπλισμού δίδοντας Ιδιαίτερη έμφαση στην τεχνολογική υπεροχή του και στην αξιοποίηση σύγχρονων πληροφοριακών συστημάτων και συστημάτων διοικήσεως. Σ’ αυτό το πλαίσιο προχωρήσαμε την αναβάθμιση και την υποστήριξη βασικών οπλικών συστημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων σε συνεννόηση με τα Γενικά Επιτελεία.

Προχωρούμε, παράλληλα, στην πρόσκτηση νέων οπλικών συστημάτων που θα αναβαθμίσουν την επιχειρησιακή δυνατότητα και τη λειτουργική ετοιμότητα, σε χρόνους – ρεκόρ, όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα.

Αυτές οι ενέργειες συνδυάζονται με την αναδιοργάνωση της δομής των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Μεταρρυθμίζουμε ένα ξεπερασμένο μοντέλο διοικήσεως αποβλέποντας σε αύξηση της διαθεσιμότητας σε έμψυχο δυναμικό.

Αφ’ ενός ενισχύουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις με το αναγκαίο στρατιωτικό προσωπικό, ενώ αφ’ ετέρου θεσμοθετούμε ένα αντικειμενικό σταθερό πλαίσιο σταδιοδρομικής εξελίξεως κι ένα σύστημα αξιολογήσεως των στελεχών, ώστε να εξασφαλίζεται με τον πιο αξιοκρατικό τρόπο η ιεραρχική εξέλιξή τους.

Υλοποιώντας με απόλυτη διαφάνεια και πλήρη ενημέρωση προς τη Βουλή, τις αρμόδιες Επιτροπές και τον ελληνικό λαό ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα που δίνει πνοή ζωής στις Ένοπλες Δυνάμεις, προχωρήσαμε και στη μεταρρύθμιση της αλλαγής του νομικού πλαισίου για τις αμυντικές προμήθειες.

Παράλληλα, κάνουμε τις σοβαρότερες προσπάθειες εδώ και δεκαετίες για την ενίσχυση της εγχώρια αμυντικής βιομηχανίας με βάση αντιλήψεις της σύγχρονης επιχειρηματικότητας και οικονομίας. Για να διατηρήσουμε υψηλές επιχειρησιακές δυνατότητες στο Στράτευμα θέλουμε νέα μοντέλα παραγωγής, υποστήριξης Logistics, τυποποίησης και ασφάλειας εφοδιασμού. Επίσης, εργαζόμαστε ώστε να γίνουν συμπράξεις και συνέργειες μεταξύ των επιχειρήσεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα.

Όσον αφορά στη στρατιωτική εκπαίδευση, έχουμε αυξήσει το ποσοστό εισακτέων στις στρατιωτικές σχολές, ενισχύουμε τη συνεργασία των Ανωτάτων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και Σχολών με τα ΑΕΙ της χώρας και στην αξιοποίηση της σωρευτικής επιστημονικής γνώσης και εμπειρίας των δεξαμενών σκέψης, καθώς και με αντίστοιχες σχολές του εξωτερικού, στο πλαίσιο διεθνών συνεργασιών.

Παράλληλα αναβαθμίζουμε τη στρατιωτική θητεία ως μηχανισμό απόκτησης καθοριστικών προσόντων από τους στρατεύσιμους ώστε να λάβουν τα κατάλληλα εμπόδιο για την είσοδό τους στην αγορά εργασίας.

*Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, είναι υπουργός Εθνικής Άμυνας και βουλευτής Καβάλας.

Continue Reading

ΑΠΟΨΕΙΣ

Γιατί δεν επισκέφτηκε ποτέ το Κάστρο και το Αρχαιολογικό Μουσείο Καβάλας η Πρόεδρος της Δημοκρατίας;

*Γράφει ο Γιάννης Κιουρτσόγλου

Μέσα στην πόλη της Καβάλας, το μνημείο με την μεγαλύτερη επισκεψιμοτητα είναι το Κάστρο στην παλιά πόλη (χερσόνησος Παναγίας). Ο χώρος ο οποίος τελουσε για δεκαετίες αφυλαχτος, παραμελημενος και μόνιμα ανοιχτός, οπότε και όλα τα παιδιά της γειτονιάς μεγαλώσαμε παίζοντας σε όλη την διάρκεια της παιδικής μας ηλικίας, κάποια στιγμή γνώρισε την μέριμνα και μετά από πρωτοβουλίες κάποιων ανθρώπων, “σουλουπωθηκε” και κατέστη επισκεψιμο μνημείο με το ανάλογο αντίτιμο εισόδου. Το “Φρούριο” όπως αποκαλείται από τς καβαλιωτς, τελεί υπό την ευθύνη του δήμου Καβάλας (Δημωφελεια), χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες τί είδους δικαιοδοσία έχει η αρχαιολογική υπηρεσία στα της συντήρησης του. Εκείνο που γνωρίζω και μπορώ να πω με σιγουριά, είναι πως ο επισκέπτης που ανεβαίνει με κόπο να θαυμάσει την θέα, αντικρυζει έναν σχεδόν παρατημένο αρχαιολογικό χώρο. Αν δεν έχουν την τύχη να συνοδεύονται από έναν/μία ξεναγό, ώστε να καταλάβουν την σημασία της θέσης, την ιστορική συνέχεια και να ακούσει για το μνημείο ως φορέα συλλογικής μνήμης πολλών γενιών, οι επισκέπτες/-ριες θα αρκεστούν να βγάλουν φωτογραφίες, να επισκεφτούν διαφορετικά σημεία μετά από υπόδειξη του ευγενικου φυλακτικου προσωπικού και να αντικρυσουν την απαράδεκτη εικόνα γκρεμισμενων τοίχων του μικρού τεμένους των οθωμανικων χρόνων – συντρίμμια που κόβουν την θέα της υπέροχης δεξαμενής που υπάρχει από κάτω και πολύ φοβάμαι ότι θα την δούμε να καταρρέει από την αμέλειά μας τα επόμενα χρόνια. Για να μην γίνω προφήτης των χειρότερων, ελπίζω όχι με θύματα επισκέπτες με τα παιδιά τους, οι οποίοι κατά χιλιάδες συρρεουν κάθε χρόνο και τους οποίους αποτρέπει μία ντροπιαστική πλαστική αλυσίδα και πλαστικές ταινίες από το να πλησιάσουν.
Ταυτόχρονα, όλα τα προηγούμενα χρόνια, η “επιτακτική ανάγκη” να τοποθετηθούν στον δημόσιο χώρο της πόλης ανδριάντες διαφόρων μορφών της ιστορίας, τοπικής και εθνικής, εκφράστηκε κυρίως μετά από την συμφωνία των Πρεσπων και αποτελούν την μοναδική ίσως “έγνοια” γλυπτικής τέχνης στο δημόσιο χώρο αυτής της ελληνικής μεγαλούπολης – τα γεγονότα και η ιστορία καταγράφονται και ο χρόνος συνιστά καθαρότερη εξέταση από απόσταση για την εξαγωγή συμπερασματων. Αναφισβητητα ντροπή, όμως, αποτελεί το γλυπτό του στρατιώτη των βαλκανικών πολέμων στο κέντρο της πόλης – όχι μόνο γιατί είναι ένα κακό γλυπτό, το οποίο έστεκε στην πόλη παλιότερα αλλά καθαιρεθηκε και πετάχτηκε στην θάλασσα από τους Βούλγαρους κατακτητές στον Β παγκόσμιο πόλεμο, αλλά γιατί ξεκάθαρα και ανεξάρτητα από το κείμενο που απευθύνεται σε αφελείς, το 2016 εμφανίστηκε από το πουθενά στο κέντρο της Καβάλας συνοδευόμενο από πληροφορίες στα ελληνικά, αγγλικά και βουλγαρικα – ανορθόγραφη προχειροδουλεια που θυμίζει αυτόματη μετάφραση του διαδικτύου, αλλά φέρει το λογότυπο του φορέα που ειναι ο δήμος Καβάλας (αλλά όχι την υπογραφή των συντακτών και μεταφραστών).
Για να μην γίνει μεγαλύτερο το κείμενο, θα θέσω ένα ακόμη απλό ερώτημα δημόσια – γιατί δεν λειτουργεί η μόνιμη έκθεση του δεύτερου ορόφου του αρχαιολογικου μουσείου Καβάλας. Η επέκταση του κτηρίου με την ολοκληρωμένη πτέρυγα, κοντεύει να φτάσει σε κατάσταση ανάγκης βελτιωτικών παρεμβάσεων, κάποιοι ήμασταν νέοι και γεράσαμε και όμως ακόμη κάτι που θα χρειαζότανε, ένα; δύο; αντε τρία χρόνια, για να γίνουμε large επειδή είμαστε στην Ελλάδα δηλ η επανεκθεση των σπουδαίων αντικειμένων όπως τα διαβάζουμε στους παλιούς οδηγούς ή τα έχουμε δει σε προσωρινές εκθέσεις άλλων μουσείων, ακόμη δεν λέει να ολοκληρωθεί.
Μπορεί κάποιος/κάποια υπεύθυνα να δώσει κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα ή απλά θα πορευτουμε με το μίσος του βαλκανικου εκδικητικού συνδρόμου; Θα παραδώσει κάποιος στις επόμενες γενιές κάτι όμορφο για να γαλουχουνται αυτές με ουσιαστική γνώση που δεν θα οδηγεί στο μίσος αλλά στην αγάπη; Και τελικά θα μας κάνει το Ωραίο, το Καλό να θυμόμαστε ή μας φτάνει μόνο να θέλουμε σφιχτά χείλη και μισοκλειστα μάτια τυφλωμενων ανθρώπων ποτισμενων με τα συμπλέγματα της προηγούμενης γενιάς;

*Ο Γιάννης Κιουρτσόγλου είναι διπλωματούχος ξεναγός

Continue Reading

Κατοικία

newsletter



Καιρος

Πρωτοσέλιδα

Χρήσιμα

Δρομολόγια Πλοίων από και προς Καβάλα

Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΚΑΒΑΛΑΣ

Αρέσει σε %d bloggers: